jueves, 20 de febrero de 2014

DESMOTIVACIÓN DISCENTE.


 Margarita Pino-Juste
Grupo Gies-10

La desmotivación hacia las tareas escolares es uno de los graves problemas que tiene el Sistema Educativo actual. Uno de los principales retos del docente es encontrar la fórmula mágica que motive a su alumnado a aprender. La mayoría de los estudios muestran como a medida que aumenta la edad del alumnado presentan una menor motivación intrínseca y los intereses pasan a estar más centrados en metas de desempeño dirigidas a la obtención de beneficios como una calificación positiva y una menor preocupación por las metas dirigidas el aprendizaje (Otis, Grouzet y Pelletier, 2005).
En los últimos años se han realizado estudios para enmarcar sus causas, encontrándose entre las más habituales: ausencia de interés hacia las tareas escolares quizás por su desconexión con las actividades de la vida diaria del menor, falta de autonomía que tiene el alumnado para organizar sus actividades académicas, sentimiento de incompetencia dado que no comprende la utilidad del trabajo de aula, desvinculación de las familias de las actividades y planificación educativas,  ausencia de una política de valores que fomente la importancia de la cultura, incoherencia metodológica entre las dinámicas habituales del alumnado nativos digitales y la utilizada por la escuela, etc.  (Grau, Pina y Sancho, 2011).
Cabe señalar, que normalmente se recurre a factores extrínsecos, como premios y castigos para aumentar la motivación hacia las tareas escolares. Sin embargo, cuando asignamos tareas complejas, que requieren un grado de esfuerzo y una creatividad continuada, este tipo de recompensas no funcionan si pretendemos sostener la motivación a largo plazo.

Una posible solución:
Los “Entornos Personales de Aprendizaje” o PLE (Personal Learning Environment) es una expresión que aproximadamente desde la JISC/CETIS Conference de 2004, se utiliza para referirse a un conjunto de herramientas, aplicaciones, servicios digitales y recursos humanos que el alumnado tiene a su alcance para aprender en diferentes contextos educativos con el fin de adquirir  nuevas competencias  (Attwell, 2010). Esta herramienta se ha convertido en una estrategia importante para el aumento de la motivación del alumnado ya que fomentan el diálogo y la argumentación crítica sobre los contenidos, cada alumno puede alcanzar el dominio de competencias desde el aprendizaje de diferentes contenidos, el conocimiento es dinámico y existe una vinculación directa con la realidad del alumno, es un proceso activo y colaborativo, favorece una evaluación continua y una retroalimentación constante, etc. Igualmente, implica un doble aprendizaje ya que además del dominio de competencias digitales, se logran las competencias vinculadas al propio contenido de aprendizaje (Adell y Castañeda, 2010). De ahí que muchos autores denominen a estas herramientas “Tecnología para la mejora del aprendizaje” (TEL: Technology Enhaced-Learning,) (Downes, 2007). Entre ellas se encuentran la creación de grupos temáticos en las redes sociales para el debate de contenidos concretos (Facebook), crear Wiki recopilatorias de la materia que puedan utilizarse como portfolio (Wiki spaces), crear documentos colaborativos (Google docs), crear blogs de apoyo a la asignatura (Blogger), compartir trabajos realizados por otros compañeros (Slideshare), compartir documentos en la nube (Dropbox), o crear videos y montajes fotográficos (youtube).
Actualmente, la utilización de las nuevas tecnologías en el proceso de enseñanza-aprendizaje favorece la autonomía y la independencia del alumnado, es decir, se ayuda a que escoja dónde y cómo obtener los conocimientos y se respeta el ritmo individual de cada uno. Por ello, si les dejas afrontar el reto a su propio ritmo y en la secuencia que ellos decidan, irán más allá de lo que pone el temario o lo que entra en el examen. En este escenario, la función del profesor será de guía y ayuda dejando que se equivoquen, que rectifiquen y desarrollen sus propias potencialidades de forma individualizada y aportando al grupo lo que mejor sabe hacer cada uno. Naturalmente, no se recomienda poner el acento en la evaluación sino en el esfuerzo que se genera para conseguir una meta. Recordar que Finlandia apenas tiene evaluaciones en su sistema educativo y en cambio consiguen los mejores resultados en los informes PISA.
 En este giro epistémico, la teoría pedagógica que justifica la utilización de tecnología para el aprendizaje se denomina conectivismo que intenta explicar como las nuevas tecnologías condicionan la forma en que se producen los aprendizajes. Aquí, el conocimiento yace de la diversidad de opiniones y el aprendizaje es el proceso de conexión de nodos o fuentes de información que es necesario nutrir y mantener para facilitar la instrucción continua. Teniendo en cuenta estas reflexiones hemos diseñado y evaluado una experiencia de aprendizaje utilizando entornos personales de aprendizaje para el dominio de las competencias básicas en educación primaria.
Para saber más:
Adell, J. y Castañeda, L. (2010). Los Entornos Personales de Aprendizaje (PLEs): una nueva manera de entender el aprendizaje. En Roig Vila, R. y Fiorucci, M. (Eds.), Claves para la investigación en innovación y calidad educativas. Alcoy: Marfil- Roma TRE Universita degli studi. http://cent.uji.es/pub/files/Adell_Castaneda_2010.pdf
Attwell, G. (2010). Three dimensions of a Personal Learning Environment. Disponible en: http://www.pontydysgu.org/2010/11/three-dimensions-of-a-personal-learning-environment/
Grau, R., Pina, T. y Sancho, C. (2011). Posibles causas del fracaso escolar y el retorno al sistema educativo. Hekademos: revista educativa digital, 9, 55-76.

Otis, N., Grouzet, F. M., y Pelletier, L. G. (2005). Latent motivational change in an academic setting: A 3-year longitudinal study. Journal of Educational Psychology, 97, 170-183.

lunes, 27 de enero de 2014

“Os problemas posturais relacionados co uso do ordenador en nenos e adolescentes”

Nos últimos anos, existe unha crecente preocupación sobre a relación entre o uso do ordenador e os informes de dor e molestias nos estudantes. Os investigadores indican que a maioría dos nenos/adolescentes manteñen a postura inaceptable fronte o ordenador. Créese que os estilos de vida e a utilización de novas tecnoloxías teñen unha influencia sobre dita dor e malestar corporal.

Como os nenos crecen, e van a interactuar e usar estes dispositivos na maior parte das súas vidas, a utilización saudable do mesmo pode ser vital para a prevención e a redución da incidencia do malestar e a dor asociado cas novas tecnoloxías.

Mentres as directrices para o uso do ordenador para os adultos baséase na investigación científica, as directrices de uso que dispoñemos para os nenos son as que se fan para os adultos debido a limitada investigación específica que existe para esa franxa de idade. Desta maneira, os nenos teñen que aumentar o esforzo para adaptarse ás mesas e equipos de traballo dos adultos.

O uso indiscriminado das novas tecnoloxías pode por en risco o desenrolo físico e harmónico dos nenos, debido á insuficiencia ergonómica das estacións de traballo e o rendemento das posturas fixas e incorrectas. A isto, debemos engadir o tempo dedicado ás actividades sedentarias en lugar das físicas.

As molestias que refiren ós alumnos son principalmente no pescozo, seguido dos ombreiros e dos dedos.
Existe pouca intervención ergonómica e educación postural impulsada dende os entes públicos. As intervencións realizadas polos diferentes autores nos indican que deben deseñarse programas dende idades temperás e que se observan resultados estatisticamente significativos na postura dos suxeitos.
Estas intervencións deben incluír:

  • ·         O fomento da actividade física, para contrarrestar o efecto producido pola sedestación prolongada con uso deste dispositivo.
  • ·         A mellora da postura (educación postural) durante as tarefas realizadas no ordenador.
  • ·         A adecuación da estación de traballo: cadeira, escritorio, pantalla e o dispositivo de entrada de datos.
  • ·         A indicación do correcto uso do ordenador portátil e o transporte do mesmo. 


Tania García
(Fisioterapeuta e Lcda en Ciencias da Actividade física e do Deporte)




miércoles, 27 de noviembre de 2013

4. METODOLOXÍA LECTORA

Deberemos esforzarnos por conseguir un método de ensinanza que permita desenrolar e fortalecer a comprensión da lectura por medio de variadas estratexias pedagóxicas que na práctica se converten en xogos para aprender a ler, que promova o desenrolo da autoestima dos nenos, pois respecta e desenrola a súa personalidade: Guiará ó neno no seu descubrimento, ensinaralles a pensar, a buscar, a indagar a expresar o que descubriu. 

A lectura é o principal desenrolo intelectual dos nenos: Intentemos que os nosos fillos lean, que gocen do que leen e o primordial que entendan o que leen á vez que medran ca lectura. Que a lectura se converta nunha forma de actuar, porque hai moito que ler e ler conta. 

Maduremos ós nosos fillos co pracer da lectura!

Yolanda Fernández
(Profesora de Educación Musical).



lunes, 25 de noviembre de 2013

3. A LECTURA NOS FOGARES

Para comezar debemos ofrecerlles ós nosos pequenos un bo exemplo. Non cabe dúbida de que os fillos que na súa máis tenra infancia miran ler a seus pais comezan a sentir curiosidade dende pequenos e isto lles acaba acercando á lectura. Por tanto, podemos intentar fomentar o interese dos nosos fillos sentándoos cerca deles periodicamente mentres leemos un libro ou, simplemente, a prensa do día. Non cabe dúbida de que, ó contemplarnos, máis tarde ou máis cedo acabarán preguntándonos sobre o que leemos e iso será un bo método para transmitirlles o fantástico que pode resultar ler; o marabilloso mundo que se agocha detrás dos libros.

Tamén é importante que nos habituemos a relatar e expoñer contos na casa. Pode darse o caso que moitos pais se sintan incapaces de narrar unha historia. Nesas situacións, sempre se poderá recorrer ós libros tradicionais ou a contos espontáneos inventados.

Unha vez habituados a ler un conto diario, (antes de durmir, por exemplo) podemos intentar deixalo no capítulo máis interesante. (Tamén podemos axudarnos das NNTT e probar a adaptar o hábito á realidade. Poderemos axudarnos dun e-book que chamará de seguro máis a atención do neno.) Así ó día seguinte non só non lles custará tanto ir para á cama senón que estarán desexando que chegue o máxico momento da lectura. Isto axudará a propiciar que se respire un maior ambiente lector.

Yolanda Fernández
(Profesora de educación musical).

viernes, 22 de noviembre de 2013

2. A LECTURA NAS AULAS


 É moi importante incorporar o conto na Educación Primaria. Os contos desenrolan a percepción visual, habilidades e destrezas da competencia lingüística, podendo incluso, dramatizalos, o que permitirá desenrolar nos alumnos capacidades perceptivas, orais  e auditivas, de atención, concentración, memoria, vocabulario, pensamento...
Este tipo de actividades  deberían comezar dende a Educación Infantil, xa que os contos constitúen unha excelente motivación para a lectura. O conto favorece un desenvolvemento psicomotor, socio-afectivo e cognitivo, xa que a través deles, establécense unha relación cos estímulos literarios, plásticos, creativos, imaxinativos... poñendo en práctica unha ensinanza activa e participativa que permite o perfecto desenvolvemento da educación integral.

Moitas veces nos cuestionamos cómo conseguir un completo hábito lector no alumno. Deberemos lembrar que un bo hábito só comeza a desenrolarse cando na casa se soubo espertar un interese pola lectura. Deberemos respectar os seus gustos con atención, propoñer sen impoñer, ler demasiado en voz alta e escoitar con moita curiosidade.

Un aspecto importantísimo e saber motivalos dende moi curta idade. Aprender a ler é unha tarefa complicada e difícil e senón se produce unha boa motivación colateral, o neno só aprenderá a ler o que lle manden no colexio, sen máis, e xa non lle quedarán ganas de seguir esforzándose na casa, sobre todo cando, mirar a televisión, por exemplo, non require apenas esforzo e tamén é divertido. Na casa, polo tanto temos unha tarefa sumamente significativa e entretida entre mans.


Yolanda.

miércoles, 20 de noviembre de 2013

A HISTORIA INVITA Á REALIDADE E A REALIDADE SERÁ LECTURA: 1.MEDRANDO CÁ LECTURA



A lectura é unha das actividades máis eficaces e importantes que o ser humano realiza ó longo da súa vida. En primeiro lugar, a lectura, do mesmo modo que todas as restantes actividades intelectuais, é unha actividade exclusiva e única dos seres humanos, únicos seres vivos capaces de desenrolar un sistema intelectual e racional avanzado. Polo tanto, a lectura é unha daquelas actividades que nos define do que somos fronte ó resto dos seres vivos. A lectura é unha actividade que polo xeral comeza a adquirirse moi lentamente dende moi temperán idade e se mantén de por vida, é dicir, non se perde co tempo.

Case común a todos os nenos e que senten máis atracción polas cancións populares, películas, videoxogos que polos contos, iso non quere dicir que os contos sexan aburridos, senón que só teñen uns obxectivos finais: comprensión, concentración, dicción, ton de voz, claridade, escoita, compromiso, atención, curiosidade, imaxinación, reflexión etc... cos que o neno moitas veces non está disposto a xogar dentro da súa rutina.

O obxectivo primordial é que inviten ós alumnos a poder gozalos, vivilos e experimentalos sen que o factor aburrimento se apodere da súa imaxinación. Calquera actividade pode ser máis amena e divertida, segundo a forma na que se traballe ou na metodoloxía utilizada, é ese será o obxectivo que deberemos perseguir.

Se lles inculca ós nenos a que lean dende moi novos, pero a maioría non quere ler e opina que os libros obrigados non son todo o motivadores que deberían e que rara vez os enrolan nese mundo imaxinativo é pracenteiro; un mundo de valores e sentimentos como é a lectura. Por iso, prefiren ler banda deseñada ou directamente néganse a ler.

Deste xeito, considero que se dende idades moi curtas lles ensinamos ós máis pequenos que existen estratexias, métodos e actividades para captar a atención e dedicación lectora, para darlle máis vida ó relato, é posible e case probable que os nenos cando sexan maiores aprecien e gocen da lectura.

A lectura ten que ser un elemento para divertir, motivar, desenrolar a imaxinación, a creatividade. Ó longo da nosa infancia estamos inmersos nun mundo onde non somos capaces de discernir entre fantasía e realidade. Pero grazas os contos podemos vivir experiencias, sensacións, emocións extraordinarias. A nosa finalidade, non é só que o neno atenda ó contido do relato, senón tamén a forma na que este se expresa, relacionando a historia coa vida real.


Hai unha afinidade entre a realidade e a palabra o desenrolarse ambas ó mesmo tempo. A incorporación da lectura e da realidade nas aulas, proporcionará unha diversidade de sensacións que doutro modo non se podería conseguir. Establécese un circuíto de retroalimentación; a historia invita á realidade e a realidade será lectura.


Yolanda.


domingo, 17 de noviembre de 2013

A ESCOLA QUE OS ALUMNOS QUEREN: Brightworks, unha escola extraordinaria.


Imaxinade unha escola extraordinaria:


Na que non hai aulas…
Na que os alumnos, non están separados por idades...
Na que non hai exames, nin tests, nin evaluacións...
Na que aprenden a partir das súas propias ideas, 
investigando no mundo real
e creando cás súas propias mans.